Wat gaat er gebeuren met het depositogarantiestelsel?

De laatste tijd krijgen wij veel vragen over de echtheid van het goud en zilver. Dit komt omdat er in de media een aantal berichten zijn verschenen over enkele misstanden die in het buitenland plaatsgevonden hebben. Ik kan me deze zorgen goed voorstellen! En ook voor ons bedrijf zou het een nachtmerrie zijn als we iets zouden verkopen wat niet echt blijkt te zijn. Op het internet zou zoiets vrijwel meteen algemeen bekend worden gemaakt, waardoor we snel onze deuren zouden moeten sluiten. Vertrouwen komt immers te voet en gaat te paard.

Wij als Goudstandaard hebben als één van de weinige partijen binnen deze sector een AFM-vergunning. Dit is voor onze bedrijfsactiviteiten niet verplicht, maar toch hebben we besloten hier veel geld, energie en tijd in te investeren. Deze sector draait grotendeels op vertrouwen en door deze vergunning willen we laten zien dat we voldoen aan alle vereisten die er zijn.

Zo kopen wij onze baren direct aan via de smelterijen van Umicore en Heraeus en komen onze beleggingsmunten direct van de betreffende munthuizen. Tevens hebben wij reeds lange tijd geleden een flinke investering gedaan in een apparaat dat van elk object precies kan aangeven welke metalen erin zitten en welk zuiverheidsgehalte het heeft. Dit als extra slot achter de deur.

Overigens is het voor mensen met ervaring binnen de goudmarkt erg makkelijk om zaken op echtheid te controleren. En gelukkig hebben wij meerdere gewaardeerde collega’s die ruimschoots ervaring hebben in dit soort zaken. Mocht u vragen hierover hebben, aarzelt u niet contact met ons op te nemen.

Depositogarantiestelsel

Wat is er verder weer een hoop gebeurd in de wereld sinds ik mijn laatste column geschreven heb. Wat mij vooral opviel was dat er door de grote media werkelijk geen enkele aandacht is besteed aan het feit dat de Europese Centrale Bank (ECB) en de Europese Commissie bezig zijn de wetgeving rondom het depositogarantiestelsel aan te passen. Zo zijn er plannen om spaartegoeden te blokkeren in het geval van een bankrun, wat betekent dat je als rekeninghouder bij de betreffende bank op dat moment niet meer bij je geld kunt.

En neemt u van mij aan dat dit iedereen aangaat die wat vermogen heeft. Ik zou verwachten dat hierover in ieder geval een debat zou ontstaan, omdat het zo’n belangrijk onderwerp is. Ook gaan er geruchten rond dat het garantiestelsel niet meer per bankrekening, maar slechts per persoon zou gaan uitkeren. Dat zou betekenen dat als u drie verschillende rekeningen heeft bij verschillende banken, dat u daar in totaal maximaal €100.000 van terug zou zien.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de plannen voor een Europees depositogarantiestelsel. Er wordt beweerd dat dit juist een goede ontwikkeling is voor iedereen, terwijl het toch echt alleen maar dramatisch kan uitpakken voor de gemiddelde burger op straat. Het zijn namelijk vooral de zwakkere banken in de zuidelijke Eurolanden die hiermee geholpen zullen zijn.

Ondertussen lezen we overal dat het toch echt economisch zo goed gaat en lijkt de angst weggeëbd die er na de crisis van 2008 was. En toch is het blijkbaar nodig dat alleen de ECB al €60 miljard per maand moet ‘bijdrukken’. Daar weten ze ook dat er een groot probleem ontstaat als de rente zou gaan stijgen. Veel landen, bedrijven en huishoudens komen dan direct in de problemen.

Blijf vooral op uw onderbuikgevoel vertrouwen; het is zeer ongewis wat er zal gebeuren als de ECB en andere centrale banken wereldwijd zullen stoppen met de stimulering! We zijn er verslaafd aan geraakt en afkicken kan weleens heel erg pijnlijk gaan worden.

Onvoldoende reserves

Verder wil ik nog even kwijt dat dit garantiestelsel nu al een wassen neus is. Als in Nederland één van de grote banken failliet gaat zijn er veel te weinig reserves in het hiervoor in het leven geroepen fonds om ook maar een fractie van het beloofde maximum van €100.000 te kunnen uitkeren. Als de ING failliet zou gaan, wordt de ING zelf geacht voor ongeveer 30% bij te leggen in het garantiefonds. U snapt dat dit natuurlijk onmogelijk is. Zou de ECB misschien hierom spaartegoeden willen blokkeren?

Ook kan het met alle verwevenheid tussen banken in Europa zelfs al misgaan als een bijvoorbeeld een grote Spaanse bank zou omvallen. Het besmettingsgevaar is gewoonweg veel te groot. Ik begreep dat in België de hoogte van het garantiefonds niet eens meer gepubliceerd wordt, omdat er maar een belachelijk laag bedrag gereserveerd is.

Miljarden aan stimulering

Als laatste nog even over het enorme bedrag, niet te bevatten hoe hoog, dat sinds 2009 door centrale banken wereldwijd is gebruikt voor ‘stimulering’. Onze beleidsbepalers beweren met droge ogen dat dit in de toekomst geen negatieve effecten zal hebben. Volgens deze redenering is dus het printen van geld geen enkel probleem.

Waarom zou de overheid zich dan zorgen maken om een begrotingstekort? Waarom print de ECB niet gewoon geld bij om mensen die het slachtoffer zijn geworden van een natuurramp te helpen? En ultiem geredeneerd: Waarom zouden we eigenlijk nog belasting betalen? En onthoudt u vooral de volgende simpele economische waarheid. Door het stimuleren van de centrale banken is er veel meer geld beschikbaar. En hoe meer dat iets beschikbaar wordt, hoe minder het waard wordt.

Sander Noordhof

Deze column van Sander Noordhof verscheen eerder op GoudstandaardGoudstandaard is gespecialiseerd in de verkoop en opslag van fysiek edelmetaal. Wilt u meer informatie over beleggen in edelmetalen? Bel ons op +31(0)88 46 88 488 of mail naar contact@goudstandaard.com.